paranoide

Lieve roggen.



( Enzovoort. )

Lincoln had pretty weird hair. No wonder he always hid it under a hat.

It's about fish and cats and the love of the latter for the former.

Ik word tegenwoordig internationaal gelezen. Dat komt nou van al dat internet, met al z'n malle livejournals. Meewandelen met de progressie dan maar, ik stap over op Engels. Voor zo ver toereikend, want sommige dingen zijn mooier in het Nederlands.

And now, without further a due - toys of the Soviet era that I owned or wanted to own during my childhood days in the loving arms of the red menace. Like this one.



( Nostalgie. )

Krabjes.

Met de komst van de lente zijn ook de vliegen weer ontwaakt. Twee, op z'n minst. Ze flirten met elkaar, wrijven koket in hun pootjes en doen hun hyperactieve paringsdans rondom de lamp in mijn woonkamer. Ik vind het lichtelijk vervelend, maar daar trekken ze zich niets van aan.

Zojuist stond ik op het balkon en op het grasveld voor mijn huis zag ik twee vogels. "He vogels, kom mijn vliegen opeten," zei ik uitnodigend. Maar het mocht niets baten.

Ondertussen schalt het valse gejank van een saxofoon uit de open ramen van mijn talentloze buurman. Ook hij is vrolijk. De saxofoon wordt begeleid door het luide gehinnik van een meisje. Ik herken de nummers die hij speelt, hij oefent ze semi-dagelijks en vastberaden. Het gaat nog niet vlekkeloos.

Zijn paringsritueel is net zo hinderlijk en oninteressant als die van de vliegen. Ik vraag me af of de betrokken partijen weten hoeveel ze met elkaar gemeen hebben.

Quickpaint-medley van zelfportretten.

Zo kijk ik als iemand een bijzonder flauwe grap vertelt.




Zo houd ik de kaas vast als ik hem te lijf ga met mijn pas aangeschafte kaasschaaf. Het lukt nog niet zonder kleerscheuren, maar ik ben op cursus en het gaat al beter.



Hier ben ik op bezoek bij mijn buurman. Hij is een begeerlijke vrijgezel. Voordat hij een begeerlijke vrijgezel was maakte hij 's nachts ruzie met zijn vriendin. Vaak stormde ze dan met veel kabaal het huis uit. Enkele minuten nadat zijn voordeur dichtsloeg ging hij doorgaans met veel poespas douchen. Een paar maanden geleden heeft zij hem verlaten en heeft hij haar gezelschap ingeruild voor dat van een piano en een saxofoon. Hij kan al van ongeveer drie nummers de intro spelen, wat hij dan ook graag doet. Hij heeft tevens een radio, deze zet hij graag op vol volume. Zijn hobby is verbouwen, dit doet hij middels boren, hamers, klophamers, klopboren en kaasraspen. Met de kaasraspen raspt hij de tegels van de muur. De tegels huilen en vallen verdrietig in stukken op de grond. Af en toe komt zijn broer hem helpen, dan gaan ze om half acht 's ochtends voor mijn voordeur staan en met vazen gooien. Zijn voordeur is naast mijn voordeur, ik vermoed dat ze de vazen in zijn appartement proberen te mikken om te besparen op looptijd. Zo pienter. Ze leggen ook zand neer in de gang. Zo attent! Het zijn beste jongens. Als het avond is en hij klaar is met verbouwen is het tijd voor divers muzikaal vertier. Zo had hij afgelopen avond twee of drie meisjes op bezoek en met zijn allen zongen ze uit volle borst mee met deuntjes van Atomic Kitten en de Backstreet Boys. Dikwijls deden de meisjes speels een hoge valse noot, want zo gaat dat. Als je niet kunt zingen moet je doen alsof je niet kunt zingen, dat is dan grappig. Het was een jolige boel, de buurman en zijn vrouwelijk gezelschap stampte op de grond en klapte in de handen. Ik wilde er dolgraag heen en de woorden 'WAT GEZELLIG MAG IK MEEDOEN' zaten al enthousiast wrijvend in hun weke dikke handjes in mijn keelholte, toen het gezang plotsklaps afzwakte, verviel in gemompel en vervolgens omsloeg in ruzie. Een tiental minuten later gingen de meisjes boos weg.



Had ik maar een gaatje in de muur, zodat ik naar de buurman kon gluur. Dan maakte ik een portret van hem en zijn vazen. Een fraai portret in paint, ik zou er maar liefst een kwartier aan werken. Dat is ongeveer een kwartier langer dan bovenstaande portretten van mijn nederige zelf. Maar helaas, voorlopig is zijn gelaat voor mij een mysterie. Gelukkig zijn mijn muren dun en zijn stem luid, dan heb ik tenminste íets om op te masturberen.

Hier hebben jullie een vrouw die gebeft wordt door een tapir.



Oh, internet, jij mallerd

The Canard Digérateur, or Digesting Duck, was an automaton in the form of duck, created by Jacques de Vaucanson in 1739. The mechanical duck appeared to have the ability to eat kernels of grain, and to metabolise and defecate them. [...] Voltaire wrote that "without [...] the duck of Vaucanson, you have nothing to remind you of the glory of France." ("Sans...le canard de Vaucanson vous n'auriez rien qui fit ressouvenir de la gloire de la France.") This is often misquoted as "Without the shitting duck, we would have nothing to remind us of the glory of France."

In ander nieuws, ik voel me verdacht menselijk vandaag. Of dat deprimerend is of niet weet ik niet, maar het herinnert me wel aan sterfelijkheid en andere menselijke beperkingen. Buiten is het donker en binnen is het licht, daarmee is mijn rommelige kamer net een hutje in een bos met een brandende haard en wat pompoenen op de tafel. Pompoenen op tafels, vissen aan touwtjes, dergelijke zaken.

Hier, hun hoofden speels afgedekt met karton.



Dat niemand erachter komt dat je dood bent en aan je staart ondersteboven aan een touw hangt. Begrijpelijk, 't is toch vrij beschamend.

DONT TOUCH hmm whats this i better touch it

En nog meer foto's.



65.000 mensen, aan het wachten op Iron Maiden.



Daar was ik.



En daar zei ik 'omg hai' tegen Bruce en vroeg hij me ten huwelijk, waarop ik natuurlijk 'oh eh okay' zei en nu trouwen we in februari in een klein kapelletje in Nottinghamshire. Heel low profile allemaal, dus jullie zullen er wel niks van horen verder, hij wil niet dat z'n miljoenen fans de boel op stelten komen zetten tijdens onze huwelijksnacht.

Wacken was weer bijzonder vermakelijk.

The Large Hadron Collider (LHC), a 27 kilometer (17 mile) long particle accelerator straddling the border of Switzerland and France, is nearly set to begin its first particle beam tests.



View of the CMS (Compact Muon Solenoid) experiment Tracker Outer Barrel (TOB) in the cleaning room. The CMS is one of two general-purpose LHC experiments designed to explore the physics of the Terascale, the energy region where physicists believe they will find answers to the central questions at the heart of 21st-century particle physics. (Maximilien Brice, © CERN)



Insertion of the tracker in the heart of the CMS detector. (Maximilien Brice, © CERN)



The ALICE Inner Tracking System during its transport in the experimental cavern and its insertion into the Time Projection Chamber (TPC). ALICE (A Large Ion Collider Experiment @ CERN) will study the physics of ultrahigh-energy proton-proton and lead-lead collisions and will explore conditions in the first instants of the universe, a few microseconds after the Big Bang. (Maximilien Brice, © CERN)



Transporting the ATLAS Magnet Toroid End-Cap A between building 180 to ATLAS point 1. (Claudia Marcelloni, © CERN)



View of the ATLAS cavern side A beginning of February 2008, before lowering of the Muon Small Wheels (Maximilien Brice; Claudia Marcelloni, © CERN)



View of the Computer Center during the installation of servers. (Maximilien Brice; Claudia Marcelloni, © CERN)



Lowering of the last element (YE-1) of the CMS detector into its underground experimental cavern. (Mona Schweizer, © CERN)

10 september. Have you got your crowbar ready for any unforseen consequences?

Ohoho. Ik ben te lang wakker, dus mijn handen voelen een beetje vreemd. Het is niet onplezierig, alleen vreemd. Alsof er van binnen kleine naalden zitten die de huid van binnen zachtjes kietelen. Zou het de RSI zijn? Ik ben te lang wakker, ik weet het niet. De caffeïne heeft mijn bloed vervangen, we hebben het hier over liters, líters koffie. Nog negen uur voor ik op de universiteit moet zijn met een mooi uitgewerkt stuk over het surrealisme binnen de cinema, Jan Svankmajer en de verknipte versie van Alice in Wonderland. Inclusief coherente bronverwijzing en zinnige argumentatie, tien bladzijdes. Zou ik dat voor elkaar krijgen? Geen idee. Ik zou haast geld gaan inzetten, zo spannend vind ik het zelf. Maar inmiddels is het zeven voor zes (ZEVEN VOOR ZES) 's ochtends ('S OCHTENDS) en ik ben nog steeds niet begonnen. Wel heb ik heel veel koffie gedronken, achterdochtig naar het plafond gekeken, teveel gerookt en herhaaldelijk de balkondeur geopend en gesloten. Arme longen! Ze zijn een beetje verdrietig, want ik behandel ze niet goed. Maar ze weten dat het niet anders kan, dus houden ze zich stil en kijken ze hooguit mijn lever lijdzaam aan. Hij weet waar ze 't over hebben. Arme lever. Maar het komt wel goed, orgaantjes! We zijn jong en vitaal, het is nog geen tijd om weg te kwijnen en lijdzaam te kijken. Pas over vijftig jaar hebben jullie recht van klagen, maar dan hoeft het niet meer. Tegen die tijd heb ik mooie kunststoffen longetjes die ik schoon kan maken met Jif of Cif of ander gif. Jullie staan dan tevreden te spinnen op mijn vensterbank, op sterk water, want tegen die tijd is het de toekomst en leeft iedereen honderd jaar. Of langer. Cyanide delen ze gratis op straat uit en de zelfmoordhulplijnen zijn er niet ter preventie maar ter educatie. "U krijgt het plastic niet open? Wel, ziet u dat kleine zwarte driehoekje in de hoek? Daar moet u het openscheuren. Of u het ook met water mag innemen? Ja, natuurlijk! Geen probleem hoor, graag gedaan. Fijne dood!" Tegen die tijd is zelfmoord nodig, want niet iedereen kan honderd jaar leven. Of langer. Dan krijgen we overpopulatie en vergrijzing, ook al hebben we dan allemaal semi-organische robotvoeten en mechanische robotarmen en elektronische robothanden waar geen vreemde kietelnaalden zitten. Dus vergrijzing is op zich niet erg, het is niet dat je dan in een rolstoel moet gaan zitten en in een stoma moet gaan schijten tot je uiteindelijk stikt in de geraniums. Maar als we allemaal honderd jaar gaan leven, of langer, dan is er uiteindelijk geen plaats meer en vallen er mensen in de oceaan. Dat is slecht, daar gaan je armen van roesten. Eten mutantenvissen je benen op. Krijg je kortsluiting in je handen en heb je alsnog kietelnaalden. Nee, bijzonder onprettig.

Het is dus kwart over zes. Ik heb nog een uur of zeven, dan moet ik zo'n beetje gaan vertrekken. Dus ik heb een krap uur per A4'tje. Waarom begin ik niet? Ik weet het niet. Over vijftig jaar maakt het toch niet meer uit, of ik vandaag om kwart over zes ben begonnen of niet.

Ik heb enkele minuten geoefend op het optrekken van mijn ene wenkbrauw. Ik heb een energiedrankje opengemaakt. Ik heb opgezocht wat de vroegste reismogelijkheid is naar Amsterdam Centraal. (Die bestaat niet. Er rijden de hele nacht nachtbussen en de hele dag trams en metro's. Comfortabel.) Ik heb uit het raam gekeken en een vogel gezien. De vogel zag mij niet. Ik blies richting mijn modem, want hij is warm en dat is zielig. Ik vertaalde een stukje vanuit het Duits. En toen een ander stukje vanuit het Russisch. Naar het Engels. Het Duits was naar het Nederlands. Nu wiebel ik op mijn stoel en type ik op maat van de muziek. Mijn longen voelen zoals mijn handen.

Insomnia in einer Neumondnacht. Hand anlegen, kurz Abhilfe geschafft.

Kijk, Blixa, dat is de zanger van de Einstürzende Neubauten. Die heeft ook vast van die handenlongen, want hij heeft een liedje geschreven over insomnia. Maar nu vraag ik me af, is het nog wel insomnia als het semi-geforceerd is? Ik kan en kon niet slapen, maar als je het kunstmatig gaat verlengen - want als je niet slaapt dan kan je beter zo lang mogelijk niet slapen, dan slaap je daarna tenminste góed - dan is het een grijze zone. Je hersenen worden hyperactief, maar dat komt doordat je ze zo veel caffeïne hebt gevoerd. Ik weet het niet, hoor.

Slaap. Ist es traeumenswert?

Tien over halfzeven. Nauwelijks productief. Eigenlijk voelt het allemaal wel zoals mijn handen. Kun je RSI hebben in je voorhoofd? Volgens mij heb ik nu bijna alles gezegd. Dat betekent dat ik kan beginnen aan mijn paper. Alleen nog dit:

Sinds gisterenavond heb ik 166 nummers geluisterd, zegt last.fm. Ik geloof ze op het woord.

I might as well abandon this strange idea of sleep. I sit up and rearrange my pillows. Some of them have the structure of.. phonebooks. Others are clusters of feathers.

Ik luisterde muziek en dit kwam daar uit:



Behalve dat Photoshop m'n kleuren vertiefd heeft, dus eigenlijk ziet het er heel anders uit. Het is eigenlijk de Mona Lisa. Maar goed, niks aan te doen. Ik ga het niet proberen te maken, want ik moet weg. De slapeloosheid wacht!

( Oeverloos gemijmer over muziek en boormachines. )

Maar het kan ook niet, 't vertellen. Ook alles wat ik tot nu toe heb gezegd schiet tekort. Misschien kan ik het beter houden bij twee woorden:

Einstürzende Neubauten.

Na afloop bedelde ik om de setlist en kocht ik hun meest recente album. Stond nog even bij de merchendise-stand en kwam plotseling enkele bandleden tegen. Ik gaf ze een hand, bedankte ze voor het gaafste concert ter wereld. Zij signeerden mijn aanwinsten. Ah! Wat een pracht. Ik heb inmiddels spijt van dat ik niet meer gekocht heb, eigenlijk had ik nog best een shirt en een DVD gewild. En de liveopname van het concert zelf. Maar hey, je kunt niet alles hebben. Toch?



If the future isn’t bright, at least it’s colourful.